امروز میخوام درباره خود زنی حرف بزنم.اصولا انسان وقتی با یه مسئله یا رویداد ناگهانی مواجه میشه که با عواطف و احساساتش ارتباط داره خیلی سریع از خودش واکنش نشون میده.این واکنش در مراحل اولیه بصورت جیغ,داد و فریاد,ناله یا آه و فغان شروع میشه.توی مرحله بعدی یعنی وقتی که حادثه لحاظ احساسی قویتر باشه گرفتگی صورت,ناراحتی روحی و دل گرفتگی هم به قبلیها اضافه میشه.                    در مرحله سوم که اغلب با ضربه همراه هست افراد (بخصوص خانمها)به سر و صورت یا دست خودشون میزنند.بعضی حتی به صورتشون چنگ هم میزنند. و بهمین صورت میره بالاتر.

پس هرچی عشق و علاقه بین دو چیز بیشتر باشه جدایی دردناکتر و سخت تر میشه.یعنی هر مسئله ای که بین عاشق و معشوق فاصله بندازه ناخواستنی تلقی میشه.حالا فکر کنین یه طرف این عشق حسین وایساده باشه.چی میشه؟؟؟؟چه انتظاری میشه داشت از یه عزادار عاشق؟؟؟کسی که حسین رو مثل خانواده اش میبینه باید هم از شدت ناراحتی چنین کاری بکنه.

1-کسی که درد عاشقی نچشیده باشه این معنی رو متوجه نمیشه.حافظ میگه:

فرشته عشق نداند که چیست قصه مخوان   بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

2-کسی که به صورتش لطمه میزنه تو حال خودش نیست.از خودش خارج شده.اون موقع همه فکر و ذکرش مصیبتی هست که بر سر حسین اومده.در هر حال هر آدم عاقل و هشیاری میدونه که نباید به خودش صدمه بزنه.بقول مولوی:

تو مپندار که این شعر به خود میگویم      تا که بیدارم و هشیار، یکی دم ترنم

                                                                           التماس دعا

                                                                         کمترین - علی