یادداشتهای جا مانده ( پانزده مهر نود و دو)

نمیدونم بهتون گفتم یا نه  اما حدود 3 یا 4 ماه پیش با کل دخترا خداحافظی کردم. چند نفر موندن و بقیه رفتن. امروز یه نفر دیگه هم رفت. در صورتیکه صبح سراپا شور و شوق بهش سلام دادم. بعد 3 ساعت اظهار کرد که هیچ محبت و احساسی بهش ندارم. منم گفتم خداحافظ و لبخند زدم.

الان یک نفر مونده که بود و نبودش علی السویه هست و بقول مامانم نخودیه.

دلم نمیخواد دیگه راجع بهش حرف بزنم. حتی حرف زدن درباره اش هم ناراحتم میکنه. امروز ظهر خیلی احساس حماقت کردم. تابحال اینقدر احساس حماقت نکرده بودم. قلب احمق تنهای من کار تو فقط خونرسانی به اعضا هست. لطفا از گه خوری اضافی پرهیز کن.

یه آهنگ دانلود کردم از محسن یگانه که بعد متوجه شدم مال یک خواننده ترک هست و خیلی آهنگ قدیمی هست. بسیار دلچسب هست. مخصوصا با حال و هوای الان من.

دقیقا 20 مهر کلاسها به کل تموم میشه و من ازین ببعد باید خودم سکان هدایت رو به عهده بگیرم و برای کسی که تاحالا تو زندگیش جز بخور و بخواب کاری نکرده یه مقدار سخته.

دلم برای هیچ چیز تنگ نمیشه. دلم برای هیچی نمی تپه. حسرت چیزی در گذشته رو ندارم. اصولا چیزی در گذشته نیست که بخوام برش گردونم و ازش لذت ببرم.

دلم به........دلم به هیچی خوش نیست. دلم به خودم خوشه. دلم واقعا نمیدونم به چی خوشه. چی باعث میشه صبحها از خواب پا شم و ادامه بدم. 

بعدا نوشت : ( 5 آذر نود و دو) : حتما چیزی وجود داره اما من از اون بی اطلاعم یا بهش محل نمیدم. اما قطعا یه چیزی هست. اما اون چیه؟؟!!

/ 3 نظر / 7 بازدید
آسمان

علی؟؟؟؟ تو اینروزا چته؟ چرا اینجوری شده؟ قبلا تر ها پر بودی از انژی مثبت ، سال 88 کا من باهات آشنا شدم سراپا انرژی های خوببود الان چرا این همه نا امیدی داری؟؟؟

nilz

movazeb bash zire bare in ghosseha o ghama nashkani ;)

پری گلی

[لبخند] همه ی آدم ها ممکنه در یک دوره ای از زمان بخوان که همه چیز رو رها کنن.و زندگی جدیدی با آدم های جدید شکل بدن و این چیز عجیبی نیست.گاهی لحظه ها زیاده کش دار میشن.و آدم ها هرچقدر هم که میگردی اونی که باید نیستن. این خیلی عالیه که اینجا رو برای نوشتن دارید و بهترش اینه که قدرت خودافشایی دارید و میتونید تنش ها رو تخلیه کنید.اینو با تاکید گفتم.[لبخند]چون انگار همه ی کامنتای اخیرم همین مضمونو داشت. گاهی آدم زیادی اهمیت میده.و اهمیت دادن درد داره.درد و رنجی که دخترا به شما دادن شاید خیلی چیزا به شما یاد داد اما بی انصافیه اگر فکر کنید که دردی که شما براشون ایجاد کردید فقط واسشون عاقبت به خیری داشته. حالا چه با این خداحافظ های بی رحم و خسته.چه با خداحافظ هایی که تا آخر راه پست سرشونو نگاه کنید.